Afgelopen week zei iemand tegen mij dat ik mijn hapje brood 100x moet kauwen en dan pas mag doorslikken. Ik irriteerde mij daar ongelofelijk aan. In het verleden heb ik maandenlang 100x op het hapje dat ik in mijn mond had gekauwd. Eten was toen een obsessie. Elk hapje werd afgewogen, letterlijk en figuurlijk. EĂ©n gram te veel op mijn bord? Huppakee in de prullenbak ermee! Het liefst at ik zo min mogelijk.
Diezelfde middag zei diegene dat hij gezonder eet dan mij. Nou dat denk ik niet. Als ik onze keuzes vergelijk op een normale dag denk ik dat ik toch echt wel gezondere keuzes maak!
Ook een vervelende situatie is als mensen opmerkingen maken over mijn beleg keuze. Zo zat ik eens aan tafel met iemand en had ik de keuze uit volvette kaas of pure hagelslag. Ik koos voor de hagelslag met een inimini beetje boter (ik doe echt niet zomaar vet op mijn brood!). Toen kreeg ik de opmerking van mijn tafelgenoot dat ik eerst iets gezonds op brood moest doen (kaas) en daarna pas iets ongezonds (hagelslag). Ik schoot uit mijn slof! Hallo weet je wel hoeveel calorieën en vet er in een boterham met volvette kaas zit!?!?
Ik kan me zo boos om maken als mensen zich met mijn eten bemoeien. Eten is mijn controle, nog steeds. Niemand mag zich bemoeien met wat ik eet, hoe ik eet, hoeveel, etc. Ik weet wel wat en hoeveel ik tot mij neem op een dag. Ik zorg wel dat ik gezond eet.
Eten blijft een gevoelige plek. Nog steeds, ook al ben ik “eetstoornis vrij”.
Liefs,
Desiree.
Dat kan ik me voorstellen, lijkt mij ook heel irritant. Bij mij slingeren vooral de zinnen: “Carmen, doe normaal! Je eet echt niet normaal veel!” langs mijn oren. OkĂ©, ik eet ook wel veel, maar ik zit in een groeispurt en heb absurt vaak honger..