Zo af en toe vind ik het heerlijk om samen met Sven een avondje de kroeg in te gaan. Met z’n tweetjes aan de bar hangen, wijntje erbij en lekker kletsen over van alles. Dit doen we dan ook regelmatig.
Soms zijn er andere mensen in de kroeg die geen leven hebben en zich maar al te graag met anderen bemoeien. Een paar dagen terug kreeg ik te maken met zo’n bemoeial.
Sven rookt, ik niet. Dus zo af en toe loopt hij even naar buiten om een sigaretje te roken. Geen probleem, ik vermaak me wel. Nu kwam er een man naar me toe, met een aardige borrel op, met de vraag of Sven mijn vriend was. Ik vertelde hem dat hij dat nog steeds is. Daar moest de man over nadenken en toen het kwartje gevallen was vervolgde hij zijn gezeur. Sven zou niet echt gek op mij zijn, toonde geen interesse in mij en ik verdiende echt wel beter. Ik irriteerde me mateloos aan die vent!
Toen Sven weer binnen was, droop ie af. Sven merkt altijd direct als er wat is, toen ook. Ik zei dat ik weg wou, ik had geen zin om geobserveerd te worden door die vervelende kerel. Sven betaalde en die man kwam nog even naar mij toe om te vertellen dat ik niet moest vergeten wat hij gezegd had.
Ik snap niet dat mensen zulke dingen zeggen. Dan ben je toch niet helemaal goed? Andermans avond proberen te vergallen, dat lijkt mij pure jaloezie…
Liefs,
Desiree.
Wat een mafketel zeg…niks van aantrekken hoor!